ΟΡΕΙΒΑΣΙΑ

Ορειβασία είναι το άθλημα, χόμπι ή επάγγελμα του να μετακινείσαι με τα πόδια στα βουνά. (Όρεο-βασία: Περπάτημα στα όρη).

Με την ευρύτερη της έννοια, η λέξη ορειβασία περιλαμβάνει και την αναρρίχηση και το ορειβατικό σκι. Αυτή η ευρύτερη έννοια περιγράφεται στα αγγλικά με την λέξη Mountaineering.

Στο British Mountaineering Council περιγράφονται οι ορολογίες:

• Hill walking - περιλαμβάνει περπάτημα σε ορεινό ανάγλυφο μέσα από απολαυστικά τοπία με θαυμάσια θέα.
• Scrambling - περιλαμβάνει περπάτημα (Hill walking) και σκαρφάλωμα βράχου πιθανώς με σχοινιά.
• Mountaineering - περιλαμβάνει περπάτημα, σκαρφάλωμα βράχου με σχοινιά, καθώς και σκαρφάλωμα βράχου και πάγου σε μεγάλα βουνά.

Επίσης χρησιμοποιείται η έννοια «Ορεινή πεζοπορία» που αντιστοιχεί πολύ πιστά στο «Hill walking».

Η ορειβασία σε βουνά με δυσκολία και παρεμφερές ύψος με τις Άλπεις αναφέρεται και ως αλπινισμός.

Η ορειβασία χρειάζεται καλή φυσική κατάσταση και, από ένα επίπεδο και πάνω, τεχνική ικανότητα Η πείρα επίσης παίζει πολύ σημαντικό ρόλο.

more...http://sportsincyprus.blogspot.com/search/label/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AD%CF%82%20%CE%91%CE%B8%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD

ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ ΑΘΛΗΜΑΤΩΝ

ORIENTEERING….ένα νέο άθλημα στην Κύπρο…!

Το orienteering ή "αγωνιστικός προσανατολισμός" είναι ένα άθλημα ιδιαίτερα δημοφιλές στο εξωτερικό και ιδιαίτερα στη βόρεια Ευρώπη, με διεθνή ομοσπονδία αλλά και εθνικές ομοσπονδίες σε πάρα πολλά κράτη. Το orienteering είναι ένα άθλημα προσανατολισμού που χρησιμοποιεί ειδικά σχεδιασμένους και λεπτομερείς χάρτες, με τη βοήθεια των οποίων οι αθλητές προσπαθούν να εντοπίσουν σημεία μέσα στο δάσος ή την  ύπαιθρο όπου διεξάγεται ο αγώνας, από τα οποία πρέπει να περάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα πριν φτάσουν στη γραμμή του τερματισμού. Όποιος συμμετέχει υποχρεούται να επισκεφθεί όλα τα σημεία      ελέγχου στη σωστή σειρά. 

Τα σημεία ελέγχου είναι σημειωμένα πάνω στο χάρτη σαν κύκλοι και είναι πάντοτε χαρακτηριστικά του εδάφους που διακρίνονται όπως π.χ. βράχοι, κοιλότητες εδάφους, μικροί λόφοι, δένδρα κλπ. Τα σημεία ελέγχου είναι μικρές τρίπλευρες σημαίες χρώματος πορτοκαλί και άσπρου και είναι τοποθετημένες μέσα στον κύκλο όπως σημειώνεται στο χάρτη. Κάθε σημείο ελέγχου έχει έναν κωδικό αριθμό για αναγνώριση και ένα μοναδικό ηλεκτρονικό σύστημα σήμανσης το οποίο χρησιμοποιείται από τους αγωνιζόμενους για να αποδείξουν ότι έχουν επισκεφθεί το σωστό σημείο ελέγχου.

Όλοι μπορούν να πάρουν μέρος στο αγώνισμα αυτό! Στη διεξαγωγή ενός αγώνα υπάρχουν περισσότερες της μιας διαδρομές.  Όλοι οι συμμετέχοντες μπορούν να διαλέξουν μία διαδρομή που να ταιριάζει στις ικανότητες και στην εμπειρία τους. Δεν είναι απαραίτητο να τρέχει κανείς, κάλλιστα μπορεί κάποιος να περπατήσει, γεγονός που βοηθάει τους ηλικιωμένους ή άτομα με σωματικές αναπηρίες να λάβουν μέρος. Η συμμετοχή ειδικά γι’ αυτούς που δεν θα κυνηγήσουν τους χρόνους μπορεί να γίνει και σε ζευγάρια ή και μικρές ομάδες για ακόμη περισσότερη ευχαρίστηση. Επιτρέπεται και η συμμετοχή παιδιών κάτω των 12 ετών εφόσον όμως δηλώσουν συμμετοχή από κοινού με ενήλικο άτομο.

Για όσους όμως ενδιαφέρονται για πρωταθλητισμό, το αγώνισμα αυτό απαιτεί πολύ καλή φυσική κατάσταση, δυνατότητα κίνησης σε ορεινό έδαφος και μάλιστα εκτός δρόμου και γρήγορο εντοπισμό κατεύθυνσης στο χάρτη κατά τη διάρκεια της κίνησης. Το orienteering έχει περιγραφεί σαν "ιστιοπλοΐα πάνω σε θάμνους" ή "επίλυση σταυρόλεξου ενώ τρέχει κανείς προς τη στάση του λεωφορείου". Οι χαρακτηρισμοί περιγράφουν τις δύο όψεις του αθλήματος: σωματική και πνευματική. Ο αγωνιζόμενος χρειάζεται αυτοσυγκέντρωση διότι υποχρεούται να επιλύσει πολλά προβλήματα προσανατολισμού ενώ την ίδια στιγμή πρέπει να διατηρήσει ένα γρήγορο ρυθμό τρεξίματος προκειμένου να ολοκληρώσει τον αγώνα στο συντομότερο δυνατό χρόνο.

Το orienteering είναι ένα άθλημα το οποίο προϋποθέτει λίγα πράγματα σε σχέση με εξειδικευμένο υλικό. Για το ξεκίνημα δεν χρειάζονται παρά αθλητικά παπούτσια ανώμαλου δρόμου, ολόσωμη φόρμα, ένας χάρτης και μία πυξίδα. Τα μακριά παντελόνια της φόρμας είναι απαραίτητα κατά τη διάρκεια του αγώνα διότι ο αγωνιζόμενος διασχίζει πολλές φορές περιοχές με πυκνή βλάστηση, θάμνους και βράχια. Το ίδιο σχεδόν απαραίτητες είναι και οι φανέλες με μακριά μανίκια. Τα παπούτσια πρέπει να έχουν τάπες ή εγκοπές για γερό πιάσιμο σε ανώμαλο έδαφος. Μία σφυρίχτρα καλό είναι να έχουν όλοι οι αρχάριοι σε περίπτωση που χαθούν μέσα στο δάσος.

Στην Κύπρο το άθλημα αυτό εκπροσωπείται από το σύλλογο ORIENTACTION που είναι μέλος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ορειβασίας, Αγωνιστικής Αναρρίχησης και Προσανατολισμού (ΚΟΜΟΑΑΠ). Ο σύλλογος είναι μη κερδοσκοπικός, έχει ιδρυθεί με σκοπό τη ενημέρωση του κοινού για το αγώνισμα αυτό και τη διάδοση του στον τόπο μας. Ο σύλλογος έχει ετοιμάσει έξη εξειδικευμένους χάρτες για orienteering και προγραμματίζει περισσότερους. Φιλοδοξεί, τη διεξαγωγή αγώνων σε διάφορες περιοχές με συμμετοχή όχι μόνο Κυπρίων αλλά και επισκεπτών από ξένες χώρες, συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη του εναλλακτικού αθλητικού τουρισμού στον τόπο μας.

 Για περισσότερες πληροφορίες  στο τηλ 99327764  (Μιχάλης Σαββίδης) ή  στο email  orientaction@cytanet.com.cy

ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ ΑΘΛΗΜΑΤΩΝ

ΧΕΙΡΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Η χειροσφαίριση ή χάντμπολ (handball) είναι ομαδικό ολυμπιακό άθλημα, το οποίο παίζεται από άνδρες και γυναίκες. Διαθέτει στοιχεία από όλα τα ομαδικά αθλήματα. Ωστόσο, πιο πολύ προσιδιάζει στο ποδόσφαιρο, με τη διαφορά ότι το χάντμπολ παίζεται με τα χέρια και σε κλειστό γήπεδο. Επίσης, οι παίκτες στο ποδόσφαιρο είναι περισσότεροι από εκείνους της χειροσφαίρισης. Ο αγώνας χωρίζεται σε δύο ημίχρονα, από τα οποία το καθένα διαρκεί 30 λεπτά. Ανάμεσα σε αυτά υπάρχει μία διακοπή δεκαπέντε λεπτών. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να επιτευχθούν τέρματα, με νικήτρια ομάδα να είναι εκείνη που πετυχαίνει τα πιο πολλά από αυτά. Το άθλημα εντάχθηκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων το 1972.
Οι διαστάσεις του χώρου όπου διεξάγονται οι αγώνες είναι 40Χ20 μ. Το γήπεδο χωρίζεται στα δύο από μία κεντρική γραμμή (κατά πλάτος). Στο κέντρο των δύο ακριανών γραμμών κατά πλάτος του γηπέδου βρίσκονται δύο εστίες , με ύψος 2 μέτρα και μήκος 3 μέτρα. Η περιοχή του τέρματος ορίζεται στα 6 μέτρα. Μια γραμμή σε σχήμα ημικύκλιου επιτρέπει να ξεχωρίζει η περιοχή αυτή. Δικαίωμα να πατήσει σε αυτή τη γραμμή έχει αποκλειστικά ο τερματοφύλακας και κανένας άλλος από τους παίκτες. Αναφορικά με τους παίκτες, οι τελευταίοι διακρίνονται σε βασικούς, που είναι επτά (συμπεριλαμβανομένου του τερματοφύλακα) και σε ισάριθμους αναπληρωματικούς.
Η μπάλα που χρησιμοποιείται στο άθλημα είναι κατασκευασμένη από δέρμα και η περίμετρός της διαφέρει στους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες. Έτσι, για τους άνδρες ορίστηκε σε 58-60 εκατοστά, ενώ για τις γυναίκες σε 54-56 εκατοστά. Η στολή των παικτών και παικτριών αποτελείται από φανέλα με κοντά μανίκια (και με αρίθμηση από το 1 ως το 99) και κοντό παντελόνι. Για να υπάρχει καλύτερη επαλείφουν τις άκρες των δακτύλων τους με κόλλα.
Ο βασικός σκοπός είναι η να σταλεί η μπάλα στο τέρμα της αντίπαλης ομάδας από τους παίκτες ή τις παίκτριες. Αυτό γίνεται με την αποκλειστική χρήση των χεριών. Οι παίκτες που πραγματοποιούν επίθεση δεν επιτρέπεται να κρατήσουν την μπάλα για χρόνο μεγαλύτερο των τριών δευτερολέπτων χωρίς να πασάρουν, να σουτάρουν ή να κάνουν ντρίμπλα. Στη διάρκεια του αγώνα μπορεί να γίνουν απεριόριστες αλλαγές μεταξύ των παικτών ή παικτριών.
Σε περίπτωση που ο παίκτης ή η παίκτρια χτυπήσει τον αντίπαλο με αντιαθλητικό τρόπο, τότε δέχεται απευθείας κόκκινη κάρτα. Εάν κάποιος αμυντικός παίκτης ή παίκτρια χτυπήσει αντίπαλο, τότε του/της καταλογίζεται φάουλ από τους δύο διαιτητές του αγώνα. Σε περίπτωση που το χτύπημα είναι σκληρό, τότε ο παίκτης που το εκτέλεσε αποβάλλεται για δύο λεπτά και μετά την παρέλευση της ποινής, επανέρχεται στο παιχνίδι. Ωστόσο, ο παίκτης μπορεί να αποβληθεί οριστικά από τον αγώνα εάν συμπληρώσει τρεις αποβολές διάρκειας δύο λεπτών η καθεμιά.
Η χειροσφαίριση έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα. Με κάποιες διαφορές από τη σημερινή του μορφή εμφανίστηκε στη Δανία, τη Γερμανία και την Τσεχοσλοβακία στα τέλη του 19ου αιώνα. Τότε παιζόταν με ομάδες απαρτιζόμενες από 11 παίκτες. Το 1910 διατυπώθηκαν οι πρώτοι κανονισμοί για τη χειροσφαίριση, στη Σουηδία. Το 1922 έγιναν ανάλογοι αγώνες και στον ελληνικό χώρο. Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης ιδρύθηκε το 1946 στην Κοπεγχάγη. Σήμερα η έδρα της είναι στη Γενεύη και υπό την αιγίδα της διεξάγονται σημαντικές διεθνείς διοργανώσεις του χάντμπολ. Η πρώτη εμφάνιση του αθλήματος σε Ολυμπιακούς Αγώνες έγινε επίσημα το 1972, στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου. Το 1979 ιδρύθηκε η Ελληνική Ομοσπονδία (Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης Ελλάδος), γνωστότερη με το αρκτικόλεξο ΟΧΕ. Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1977 διεξήχθη στο Αμύνταιο ο πρώτος επίσημος αγώνας.

Beach Handball

Παραλλαγή του αθλήματος της χειροσφαίρισης αποτελεί η χειροσφαίριση στην άμμο, γνωστότερη με την ξενική της ονομασία (μπιτς χάντμπολ). Το άθλημα αυτό παίζεται αποκλειστικά στην άμμο με ανάλογους κανονισμούς. Την τελευταία δεκαετία διεξάγονται και ευρωπαϊκά όπως επίσης και παγκόσμια πρωταθλήματα.

more...http://sportsincyprus.blogspot.com/search/label/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AD%CF%82%20%CE%91%CE%B8%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD

ΜΠΟΟΥΛΙΝΓΚ 

Το μπόουλινγκ είναι ένα ανταγωνιστικό άθλημα, όπου ο αθλητής  «ρίχνει» την μπάλα στον διάδρομο με σκοπό να ρίξει όσες περισσότερες κορύνες μπορεί, που βρίσκονται τοποθετημένες σε προκαθορισμένη διάταξη στο τέλος του διαδρόμου.  Ο αριθμός των κορυνών είναι 10 – στο λεγόμενο “Ten Pin Bowling” ενώ σε μια άλλη μορφή του σε κάποιες χώρες όπως η Γερμανία παίζεται και με 9 κορύνες.  

 

Το  “Ten Pin Bowling” έχει καθιερωθεί παγκοσμίως  ως η κύρια μορφή του αθλήματος.  Το άθλημα παίζεται σε κλειστούς ειδικούς χώρους  και χρειάζεται ειδικό εξοπλισμό και μηχανήματα. 

Ο διάδρομος κατασκευάζεται από ξύλο η συνθετικό υλικό και έχει πλάτος 105εκ και μήκος 18 μέτρα. Ειδική μηχανή αλείφει τον διάδρομο με λάδι στα πρώτα 10-15 μέτρα με αποτέλεσμα η μπάλα όταν κυλά στο διάδρομο να συμπεριφέρεται με μια ιδιαίτερη δυναμική.

Οι κορύνες κατασκευάζονται από ξύλο η συνθετικό υλικό και έχουν στο πιο φαρδύ μέρος τους  11.30 εκ. διάμετρο και 38 εκ. ύψος. Το βάρος τους μπορεί να κυμαίνεται από 1.53 μέχρι 1.56 κιλά.

Οι μπάλες είναι κατασκευασμένες από συνθετικό υλικό και μπορούν να έχουν βάρος μέχρι και  7.3 κιλά.

Ο αθλητής  έχει δύο βολές για να ρίξει όλες τις κορύνες.  Το παιχνίδι αποτελείται από 10 ρίψεις, όπου η κάθε ρίψη περιλαμβάνει 2 βολές εκτός από την δέκατη, όπου ο παίκτης μπορεί να κερδίσει επιπλέον βολή.  Αν ο αθλητής ρίξει όλες τις κορύνες με την πρώτη βολή, προχωρεί στην επόμενη ρίψη.  Αναλόγως πόσες κορύνες ρίχνει με κάθε βολή, γίνεται πίστωση βαθμών.  Ο σκοπός του αθλητή είναι να μαζέψει όσους περισσότερους βαθμούς μπορεί με όσες το λιγότερο δυνατές  βολές μπορεί.  Η καταμέτρηση των βαθμών γίνεται από ειδικό λογισμικό που είναι συνδεδεμένο με τον εξοπλισμό του διαδρόμου και αναγράφεται σε οθόνη πάνω από τον διάδρομο.  Εφόσον αγωνίζονται δύο αθλητές, νικητής ενός αγώνα είναι αυτός που έχει μαζέψει τους περισσότερους βαθμούς.

Βασικά υπάρχουν τρεις μορφές αποτελέσματος μετά από κάθε ρίψη:

Strike:  Όλες οι κορύνες έχουν πέσει με μια βολή.  – Βαθμοί : 10 και επιπλέον όσοι βαθμοί μαζευτούν στις αμέσως επόμενες 2 βολές μετρούν διπλοί.
Spare: Όλες οι κορύνες έχουν πέσει, αλλά χρειάστηκαν δύο βολές. – Βαθμοί: 10 και επιπλέον όσοι βαθμοί μαζευτούν στην αμέσως επόμενη 1 βολή μετρούν διπλοί.
Open: Μετά από δύο βολές υπάρχει ακόμα τουλάχιστον μία κορύνα στον διάδρομο. – Βαθμοί: Όσες και οι κορύνες που έπεσαν μόνον.

Η ψηλότερη βαθμολογία είναι το 300, ονομάζεται δε, “Τέλειο Παιχνίδι – Perfect Game” . 

Tae Kwon Do



Με φανερές επιρροές από το καράτε (η σχέση του με το οποίο αποτελεί θέμα για το οποίο ερίζουν ακόμα οι ιστορικοί, γεγονός καθόλου περίεργο αν σκεφτεί κανείς τις από αιώνες τεταμένες σχέσεις μεταξύ Κορέας και Ιαπωνίας), το ταεκβοντό είναι μια τέχνη που τα τελευταία χρόνια γνωρίζει μεγάλη άνθιση –κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι στην άνθιση αυτή έχει συμβάλλει η συμπερίληψή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 2000, όμως η αλήθεια είναι ότι η θεαματική του κινησιολογία και η έμφασή του στον αγωνιστικό τομέα είναι επίσης παράγοντες που έχουν παίξει το ρόλο τους. Την αγωνιστική του υπόσταση, το τάεκβοντο την οφείλει στο ένα του μεγάλο παρακλάδι, αυτό που ελέγχεται από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Ταεκβοντό (World Taekwondo Federation/WTF) και στην Ελλάδα από την Ελληνική Ομοσπονδία Ταεκβοντό, ενώ υπάρχει και η λεγόμενη «παραδοσιακή» διάσταση, η οποία δίνει λιγότερη έμφαση στους αγώνες αλλά υπογραμμίζει περισσότερο τις κατά μόνας φόρμες (χιεόνγκ ή πούμσε)· η διάσταση αυτή, διοικείται από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ταεκβοντό (International Taekwon-Do Federation/ITF).
Το κοινό χαρακτηριστικό των δύο μεγάλων στιλ του τάεκβοντο είναι η εκτενής χρήση των τεχνικών ποδιών, ακόμα και στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι της WTF· στο ρεπερτόριο του ταεκβοντό περιλαμβάνονται ακόμα και λακτίσματα που σπάνια βλέπει κανείς σε άλλες πολεμικές τέχνες της Άπω Ανατολής, όπως τα ψηλά ή τα ιπτάμενα λακτίσματα. Η εκτέλεση των τεχνικών αυτών με ιδιαίτερη ταχύτητα είναι και το στοιχείο που κάνει το ταεκβοντό ιδιαίτερα εντυπωσιακό ως θέαμα και του έχει χαρίσει τη μεγάλη του δημοτικότητα, τόσο εντός Κορέας όπου και έχει τον τίτλο του εθνικού αθλήματος, όσο και σε όλον τον κόσμο. Φυσικά ένα τόσο δυναμικό μαχητικό άθλημα/πολεμική τέχνη φαίνεται πιο ελκυστικό στη νεότερη μερίδα του κοινού, εξ ου και η μεγάλη συμμετοχή παιδιών και εφήβων σ’ αυτό, όμως το εύρος των τεχνικών και το βάθος του, τόσο από πλευράς στρατηγικής όσο και από πλευράς θεωρίας/«φιλοσοφίας» κάνουν το ταεκβοντό(και ειδικά το ταεκβοντό της WTF) ενδιαφέρον και για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.

Εξοπλισμός: Λευκή φόρμα τύπου ταεκβοντό (σακάκι, παντελόνι). Για όσους ασκούνται στο τάεκβοντο της ITF, προστατευτικός εξοπλισμός (θώρακας, κράνος, γάντια). Σε αρκετές σχολές, χρησιμοποιούνται και ίσια ειδικά παπούτσια.


Πανελλήνιος Οδηγός Πολεμικών Τεχνών

Τοξοβολία




Πιθανότατα το ένοπλο μαχητικό άθλημα με την αρχαιότερη καταγωγή, η τοξοβολία (εδώ αναφερόμαστε στην ευρωπαϊκή, αν και θα τη συναντήσει κανείς σε όλους τους πολιτισμούς) δεν έχει πάψει να ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία σε αθλητές και κοινό –ίσως επειδή τα αποτελέσματά της είναι ορατά ακόμα και στους αμύητους ή ίσως επειδή όλοι αισθανόμαστε ότι βρίσκεται κάπου στο πολιτισμικό μας DNA. Έχοντας περάσει από διάφορες φάσεις στο πέρασμα των αιώνων και έχοντας μετατραπεί από εργαλείο κυνηγίου σε τελετουργικό σκεύος και από εκεί σε πολεμικό όπλο, το τόξο παραμένει πολύ απλό στη βάση του, παρότι η εκδοχή του που χρησιμοποιείται στη σύγχρονη τοξοβολία μοιάζει σε πρώτη ματιά αρκετά φουτουριστικό με τους σταθεροποιητές που προεξέχουν και, σε κάποιες περιπτώσεις με τις τροχαλίες μέσα στις οποίες κινείται η χορδή –τα εξαρτήματα αυτά είναι βοηθήματα για καλύτερη σκόπευση και πιο αποτελεσματική μεταφορά της δύναμης του τοξότη.
Στη σύγχρονη τοξοβολία χρησιμοποιούνται δύο είδη τόξων: αυτά με τις τροχαλίες που μόλις αναφέραμε που ονομάζονται «σύνθετα» (και που συχνά χρησιμοποιούνται από κυνηγούς) και αυτά που χρησιμοποιούνται στις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις τα οποία λέγονται «ολυμπιακά» ή «σκοπευτικά αντίκυρτα». Τα απλούστερα τόξα είναι, βεβαίως τα επίπεδα παραδοσιακά, τα οποία επίσης χρησιμοποιούνται ακόμα, κυρίως από ερασιτέχνες. Καθώς η τοξοβολία απαιτεί –για προφανείς λόγους- αρκετό χώρο για την εξάσκησή της και καθώς το κόστος ενός καλού τόξου είναι αρκετά υπολογίσιμο μέγεθος, δεν είναι από τα αθλήματα που μπορεί κανείς να βρει παντού και να τα ξεκινήσει χωρίς κάποιον προγραμματισμό. Παρόλα αυτά, η συγκίνηση που προσφέρει μια βολή με τόξο, ακόμα και αν αυτή δεν είναι εύστοχη (ή ακόμα και αν είναι εύστοχη αλλά σε εύκολο στόχο –αναλόγως της διοργάνωσης οι στόχοι μπορεί να διαφέρουν σημαντικά τόσο σε μέγεθος όσο και σε απόσταση από τον τοξότη), είναι τέτοια που το άθλημα δεν έχει χάσει τη γοητεία του.

Εξοπλισμός: Άνετα αθλητικά ρούχα, τόξο, βέλη, φαρέτρα.


Κείμενο: Πανελλήνιος Οδηγός Πολεμικών Τεχνών